تفاوت اساسی طب جامع نگر و طب رایج یا مدرن در این است که در طب رایج ، در مطالعه بیماری ابتدا
به سراغ عضوی می روند که مورد آسیب قرار گرفته است، یعنی توجه اساسی خود را نه به تمام بدن به
عنوان یک کل ، بلکه به طور معمول به یک عضو خاص معطوف میدارند و آن عضو را مورد تجزیه و تحلیل
قرار میدهند و سعی می کنند آثار آن را در اجزا هر چه کوچکتر مشخص نمایند و اگر بتوانند این بررسی را
تا حد سلول و مولکول نیز ادامه میدهند.
طب جامع نگر، در این حال نیاز به دخالت سریع و پیچیده طبی و جراحی را نادیده نمی گیرد و تاکیدش بر
ارتقا سلامتی و آموزشی بیماران است.
پزشکان طب جامع نگر معتقدند که پزشکی معمول در برخی موارد به خصوص در شرایط اورژانس و حاد از
همه مناسب تر است ، مثلا در بیماری های آسم حاد و آپاندیسیت حاد، ولی در درمان بیماریهای مزمن
در کنار طب رایج، درمانهای طب جامع نگر یا کل گرا کارسازتر خواهد بود زیرا عوارض احتمالی روشهای
مختلف طب جامع نگر کمتر و اثرات درمانی پا برجا، خواهد داشت.
روش جدید تشخیصی در طب جامع نگر یافت گردیده است که قدمت آن کمتر از دو قرن می باشد و آن
استفاده عنبیه چشم ها در تشخیص بیماریهاست. برای بیان کامل بودن هر چیزی آن را به مدور و
گرد بودن تشبیه می کنند، مانند خورشید، ماه ، سیارات و کره زمین . کره چشم بیانگر تمامی اعضای
بدن می باشد و کامل ترین وسیله تشخیص بدن می باشد. رنگهای عنبیه که حاکی از چگونگی تمامی
اعضای بدن است در ضمن سلامت اعضا و بیماری و جریان بهبودی تغییر می کند و تشخیص این تغییرات
مستلزم دیدن دوره نسبتا طولانی است و بدون گذراندن دوره تخصصی نمی توان تشخیص داد.
در هر عنبیه متجاوز از نود محل خاص تعیین و نامگذاری شده است. می توانیم عنبیه را به صورت
ساعتی استاندارد در نظر بگیریم که از یک تا دوازده شماره گذاری شده و بین هر ساعت نیز به ده
قسمت تقسیم می شود. این روش کاربرد جهانی دارد . بدین ترتیب با تقسیم هر ساعت به ده قسمت
جزیی در مجموع صد و بیست قسمت در عنبیه تعیین می گردد.
هر گاه بافت یکی از اعضا آسیب ببیند با انتقال آن آسیب دیدگی به مغز ، رنگ مربوط به آن عضو در
قسمت عنبیه تغییر می کند و در حال درمان رنگ مجددا تغییر کرده و در صورت سلامت عضو به همان
رنگ قبل از بیماری بر میگردد.
ادامه دارد....
